Wie ben ik?
mij maar Marian. Wie ik ben of hoe ik heet is verder niet belangrijk. Waar het om gaat is wat ik u te vertellen heb.
Ik leidde mijn leven op een rustige vertrouwde manier, zoals veel mensen dat doen. De opvoeding van onze zoon, de verzorging van het huis en ook nog een aantal uren in de week werken buiten de deur. Een gewoon onopvallend maar tevreden leven.
Maar dan, november 1997 wordt onze zoon ernstig ziek en na 18 uur in het ziekenhuis te hebben gelegen overlijdt onze (dan pas) 16 jarige zoon. Totaal ontredderd kijk ik naar het wolkendek en zeg: Waarom moet ons dit weer overkomen
Die nacht van het overlijden van onze zoon schreef ik als in een soort trance zijn gedachtenisprentje. Het was in deze periode dat ik mijn eerste snelschrift ervaring had. Iemand maakte er mij er op attent dat in het gedachtenisprentje letterlijk een stuk Bijbeltekst stond, Ik was mezelf daar niet van bewust. Ik kon mij niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst een bijbel gezien had. Tijdens het verwerken van zijn overlijden kreeg ik ook de eerste voorspellende dromen en beelden.
Ik ging op zoek naar antwoorden en ik mocht ook ervaren dat ik die ook kreeg. Via dromen, maar ook via de gedichten. De begeleiding vanuit Gene Zijde was en is onbeschrijflijk. Tijdens mijn zoektocht ging ik beseffen dat ik ook na de geboorte van onze zoon een voorspellende droom had gekregen, die een aantal keren was teruggekomen. In deze dromen werd steeds verteld dat onze zoon" gehaald" zou worden. Door de jaren heen, na het overlijden van onze zoon, heb ik het contact met onze zoon ervaren. De voorspellende dromen en beelden en de vele gedichten kwamen van hem. Dit contact is zo prachtig en liefdevol, voor mij, maar ook voor andere mensen, waar onze zoon hulp bied. Het is een enorme rijkdom, Daar zijn geen woorden voor.